Przedszkole „Uns lütt Puppenstuw“  znajduje się w nadmorskim kurorcie Ahlbeck. Zlokalizowane jest w starym budynku, w którym za czasów NRD mieścił się państwowy żłobek. Od roku 1990 placówkę tę prowadzi organizacja charytatywna Arbeiterwohlfahrt (AWO) jako przedszkole z 30 miejscami żłobkowymi. Spotykają się tu codziennie dzieci z nadmorskich miejscowości Ahlbeck, Heringsdorf i Bansin, z regionu„Uznam Południe" oraz z oddalonego zaledwie 3 km polskiego Świnoujścia. Zespół przedszkola, sprawujący pieczę nad 87 dziećmi, składa się z 11 pedagogów i 2 pracowników technicznych. Tuż za progiem wyjątkowy plac zabaw: nadmorska plaża, atrakcyjna w każdą pogodę.

O tym, jak doszło do tego, że polski stał się drugim językiem tego przedszkola, opowiada jego długoletnia kierowniczka, Marion Ryba: „Po przełomie politycznym 1989 roku ludzie znowu zaczęli jeździć na zakupy do Świnoujścia, tak jak to robili ich rodzice i dziadkowie, i czasami było mi trochę wstyd, że wielu Polaków mówiło trochę po niemiecku, a my po polsku ani w ząb. Ponadto po obu stronach wyczuwało się pozostałości powojennych urazów i uprzedzeń. Doszłam do wniosku, że musi się to zmienić, i że najlepiej będzie zacząć od dzieci. Zwróciłam się do Niemiecko-Polskiego Forum Kobiet z zapytaniem, czy ich siostrzana organizacja w Świnoujściu mogłaby mi pomóc w nawiązaniu kontaktu z jakimś polskim przedszkolem. I od tego się wszystko zaczęło…“

Kooperacja z Przedszkolem Nr. 1
To, co się wtedy zaczęło, nie dobiegło jeszcze końca. W odróżnieniu od innych placówek dwujęzycznych koncepcja naszego przedszkola nie była umotywowana w pierwszym rzędzie chęcią zaoferowania edukacji wielojęzycznej, lecz staraniem o jak najwcześniejsze przygotowanie dzieci do partnerskiej wymiany międzykulturowej z krajem sąsiednim oraz włączenie w ten proces ich rodziców. Wprowadzenie polskiego jako drugiego języka w przedszkolu było niejako pochodną naszych prawie dziesięcioletnich kontaktów ze znajdującym się po polskiej stronie Miejskim Przedszkolem Nr. 1, które dzisiaj nosi nazwę „Perełki Bałtyku“. Wspólne spotkania i wycieczki, zabawy i imprezy sportowe zbliżyły niemieckie i polskie przedszkolaki. Na początku potrzebne były paszporty dla wszystkich dzieci, dzisiaj w niemiecko-polskim ruchu granicznym nie wymaga od wychowawczyń przedszkola takich formalności.

Grupa dwujęzyczna, prowadzona przez zatrudnioną na stałym etacie polską wychowawczynię, istnieje dopiero od 2005 roku. Marion Ryba: „Krok po kroku regularna wymiana doświadczeń z polskimi koleżankami nabiera w naszej pracy profesjonalnego charakteru. Pragniemy przygotować nasze dzieci do przyszłego życia w europejskim domu, wychowywać je w duchu otwartości na świat, tolerancji i solidarności oraz wspierać ich edukację. Chcemy zapoznać nasze dzieci z polską kulturą i polskim językiem, uwrażliwić je na to, a tym samym rozszerzyć ich kompetencje. Bardzo ważne jest dla nas, aby kontakt z inym językiem sprawiał dzieciom przyjemność. Dzieci słyszą brzmienie tego języka, codzienne powtarzanie słów pomaga im rozpoznać ich znaczenie, aż wreszcie same zaczynają tych słów używać. Łatwiej nauczyć języka się nie da“. Cel Marion Ryby i jej koleżanek: wybudowanie w tym lub w przyszłym roku nowego budynku przedszkola, w którym znalazłoby miejsce 20 polskich dzieci. Aktualnie jest ich siedmioro.
 
Całe pokolenie wyrasta dwujęzycznie
Przygotowując się do zaplanowanej przeprowadzki wszystkie wychowawczynie studiują intensywnie polską kulturę i tradycję, uczęszczając na odpowiednie kursy. A propos kursów: „W Polsce wszystkie wychowawczynie przedszkoli mają ukończone wyższe studia zawodowe. Biorąc pod uwagę wymogi, jakie stawiane są nam w zakresie pedagogiki i psychologii, przydałoby się to nam również w Niemczech“, postuluje kierowniczka przedszkola z długoletnim stażem zawodowym. 

W staraniach o ożywioną i równouprawnioną wymianę pomiędzy obiema kulturami Marion Ryba i jej koleżanki nie są już odosobnione. Na wyspach Uznam i Wolin cały region zajmuje się szerzeniem i pielęnacją dwujęzyczności. Przedszkole stało się integralną częścią koncepcji bilateralnej współpracy ministerstw oświaty po obu stronach granicy, która ma na celu umożliwienie dzieciom i młodzieży nauki języka sąsiedniej kultury od przedszkola aż do ukończenia szkoły. I dlatego w niektórych szkołach powiatu nauka w dwóch językach może być kontynuowana aż do bilingualnego gimnazjum w Heringsdorfie.